به گرد ایران

به الیمستان رفتم یا یک تور!
انتظار بالایی داشتم یه چیزی شبیه جنگلهای سوادکوه و گلستان. نمودنم چرا اصلا جنگل منو جذب نکرد. هر چند مسر آسانی داشت ولی جذاب نبود.
به 2 چیز جالب برخوردم:

1- اهالی روستای الیمستان از گردشگر ورودی میگرفتند! هرچند نمیدانم چه خدماتی ارائه میداند اما در نوع خودش جالب بود!!!

2- با توجه به ورودی تورهای گوناگون انتظار جنگلی سراسر آلوده به زباله برای خود متصور بودم ولی خوشبختانه یا گردشگران خیلی بافرهنگ شده اند و یا خود اهالی زحمت پاکسازی جنگلو میکشیدند. 

ولی جنگلهای گلستان و گیلان یه چیز دیگست.

در سفر وجود برنامه ریزی و امکانات مهمترین بخش سفر است. معمولا کنار گذاشتن یکی از این دو مورد بالا سختی و دشواریهای زیاد و شاید خطرناکی در سفر پیش رو بوجود می آورد.
برای نمونه در یک سفر ما هیچ نقشه و جی پی اسی نداشتیم و هیچ اطلاعی از راهی که پیش رویمان بود در دسترس نبود. هدف دیدن یک آبشار بود! برنامه برای 2 روز داشتیم و قرار بود شب دوم در تهران باشیم.
همه چی تقریباً (توجه داشته باشین تقریباً) خوب پیش رفت و یک سفر ماجراجویانه و پرخاطره برایمان شد. هرچند سختی زیادی کشیدیم ولی تجربه زیادی کسب کردیم و من متوجه شدم که میشود یکجور تور ماجراجویانه که نوعی مبارزه با زنده موندن است  ترتیب داد. مثل پیدا کردن آب. برافروخت آتش با چوب خیس. شب مانی در جنگل. پیدا کردن مسیر درست. جهت یابی و ...

نمونه دومی که بتازگی تجربه کردم سفر بدون برنامه ریزی است. نیت فقط سفر بود وسایل را پشت ماشین چیدیم و جاده را گرفتیم و رفتیم. همین! هرچی سر راه میشد دید را سرکی کشیدیم. تقریبا در هیچ قید و بندی نبودیم. کلا خیلی حس خوبیه که آدمی خودشه تو قید و بند اسیر نکنه.

فقط تجربه کنید 

تالاب گاوخونی یا گورخونی به معنای خانه گاو و یا خانه گور ایرانی.
در گذشته به دلیل آب زیاد و شنی بودن ساحل تالاب به آن باتلاق میگفتند که تا چندی دیگر باید به آن گفت شنزار گاوخونی.
حق آبه تالاب رعایت نمیشود به همین دلیل به شدت مقدار و سطح آب کمه و تعداد وحوش فوق العاده پایین است.
تازه این تعداد کم هم توسط یک مشت نادان با تفنگ ساچمه ای شکار میشوند!!!
منطقه فوق العاده از لحاظ زیست محیطی نیاز به رسیدگی داره و اگر کاری براش نشه آنجا هم همچون پریشان پریشان میشود. 

او لکه سفیدی که در ضلع شرقی اتوبان تهران - قم قرار داره اسمش هست حوض سلطان!
قدمتی هم نداره ، نزدیک 150 سال. علت پیدایشش هم گفته اند وقتی جاده شوسه تهران قم را میساختند بعلت عملیات راهسازی آبهای روان اطراف که به سمت کویر ساوه میرفتند جلویشان گرفته میشود و آب در این منطقه پست ماندگار میشود و معدن نمکی به ارتفاع 40 مترو ایجاد میکنه! ارتفاع آب هم در بیشتر مکانهای دریاچه تا مچ پا هست و میشه با  چکمه و صندل به آب زد.
زیبایی این دریاچه از عدم وجود باد و انعکاس  سایه های عوارض اطراف ناشی میشود به صورتیکه همانند یک آیینه بسیار بزرگ عمل میکند. شبیه ان را در تالاب میانکاله خواهید دید ولی یک تفاوتی دارد! بستر میانکاله تیره است برعکس حوض سلطان که سفید است و این مزیتی است برای میانکاله تا تصاویر را خیلی بهتر منعکس کند.

گزارشها حاکی از وجود گورخر ایرانی و آهو و فلامینگو و گونه های مختلفی از اردکها در فصول مختلف سال درکنار دریاچه است.

برای دیدن آنجا یک سفر یکروزه سبک هزینه دارد! 

شاید شما هم یک جایی رو سراغ داشته باشین که چه تو سرما چه گرما یه حس آرامش بخشیرو به شما میده.
یکی از چند جایی!!! که من این حسو بهش دارم جاده 2000 هست. توی هتل سیالان. هتلی که لب دره ساخته شده. همیشه هم فصل زمستون و پاییز اونجا بودم.

2-3روز پیش بود که اونجا بودم، سفر کوتاهی بود ولی آنچنان بهم حال داد که ممکن بود یه سفر 3-4 روزه این حالو نداشته باشه. هوا کمی مرطوب و خنک، سرشار از اکسیژن و پاکی! یه هتل خالی که فقط تو و رفیقات توشی. سکوت طبیعت که گاهی صدای شاهینی آن را میشکند، چشم انداز عالی با یک خواب آسوده و یک فرصت عکاسی پس از 3ماه.

همه چیش خوب بود.

اینم عکس آسمان شبش:
اون 2 دسته ستاره ای که بالا سمت چپ تصویر قراردارن صورت فلکی شکارچی هستنش!  

سلام!

دلم لک زده که یکبار هم که شده ینفر بیاد اینجا پیام بزاره که " فلانی اینجارو برو خیلی باحاله! " 

آبشار لاتون

ابتدای حرکت شهر لوندویل (lavandevil) است شهری در 10 کیلومتری جنوب آستارا. آنجا نشانی روستای کوته کومه را بپرسید که 10 دقیقه ای راه است راهی آسفالته و مناسب. انجا باید کوله ها را به دوش بکشید و از یک پل باریک به آن سوی رودحانه بروید و صعود بسوی ابشار را اغاز کنید. یک مسیر 2ساعته نسبتاً آسان پیش رو دارید که از کنار دره و از میان جنگل و 4بار از رودخانه عبور میکنید.

پس از طی این مسیر به یک قهوه خانه میرسید (امکانات ابتدایی بهداشتی و غذایی دارد)چند قدم پس از قهوه خانه به دوراهی میرسید دست راست را مسقیم به پیش بروید تا به آبشار برسید. این مسیر دارای سربالایی های شدید است که گاهی به 45 درجه هم میرسد (بدون اغراق) که بستر مناسبی هم ندارد وبیشتر جاها از خاک رس است که اگر باران آمده باشد یک مسیر گل آلود وحشتناک پیش رو دارد! بر روی شلوار من از زیر زانو تا ساق پا یه 3-4 میلی گل سفت چسبیده بود! پس از قهوه خانه که حرکت کنید پس از یک ساعت و نیم تا یک ساعت و چهل و پنج دقیقه به یک روستا میرسید تو این مدت هیچ چشمه ای موجود نمیباشد پس حتما آب به همراه داشته باشید. پس از روستا یک 15 دقیقه ای تا آبشار راه است.

نکته ها:
خوراکی و آب به همراه داشته باشید.

حتماً گتر به همراهتان باشد و کفشتان کوه و ضد آب باشد و باتوم هم فراموش نشود.

gps به همراه داشته باشید. منطقه مستعد مه گرفتگی است.

در پای آبشار مکانی برای کمپینگ موجود نیست.

اگر روز قبل در منطقه بارندگی بوده برای عبور از رودخانه به مشکل بر میخورید.

اعتیاد به همه چی شنیده بودیم مانند: سیگار ، مواد مخدر ، سکس و ... ولی اعتیاد به سفر برای منی که تا 3 سال پیش با سفر بیگانه بودم بی معنی بود. تا اینکه به مرور رشد کرد تا وقتی که از 30 روز ، 6 روز را در سفر تفریحی بودم. جدا از مشکلات مالی بسیار لذت بخش بود، که ناگاه بخاطر مشکلات کاری یه 2ماهی نتونستم سفری برم. آنگاه بود که دریافتم بد معتاد شدم!

پس از آن تعداد سفرها را به 3-4 روز در ماه کاهش دادم ولی دوباره امسال از آخرین سفر که نیمه اردیبهشت بود دارد 2 ماه میگذرد. دوباره آن حس خماری بی سفری به سراغم آمده!

شاید بخندین! :دی ولی نه حوصله کار و آدمارو دارم و هیچ بهانه ای باعث خندیدن از ته دل نمیشود.

میخوام فریاد بزنم من معتادم!!!